در این اعمالی که در مواکب عزا معمول است دلیلی قوی بر حرمت آنها نداریم حتی برای قمه زدن،مادامی که مودی تلف نفس و شبیه آن نگردد،چنانچه داب عارفین به آن است.پس اقوی جواز این اعمال بلکه رجحان آنها است در راه تعزیه حضرت سیدالشهداء ارواحنا فداه،چگونه چنین نباشد و حال اینکه این یگانه راه در حاضر و گذشته و آینده برای ابقا و بزرگترین شعائر و اعلاء کلمه حق و مذهب است و اگر این نبوده هر آینه خون شهیدان پایمال گشته و به هدر میرفت و برای هیچ کس قدر این نهضت معلوم نمیگردید.خداوند ما را به راه راست راهنمایی و ثابت بگرداند،انه ولی التوفیق...
الاحقر،محمد حسین اصفهانی

مصدر: عزاداری از دیدگاه مرجعیت شیعه، علی ربانی خلخالی، ص 116